Pulsoksymetr to urządzenie elektroniczne służące do nieinwazyjnego pomiaru przezskórnego, wysycenia krwi tlenem (saturacji). Jednocześnie rejestruje również częstotliwość pracy serca (puls).
Działa na zasadzie pomiaru pochłaniania przez czerwone krwinki w naczyniach włosowatych promieniowania o dwóch różnych długościach fali – czerwonego i podczerwonego. Na podstawie pomiaru oblicza się stopień nasycenia hemoglobiny tlenem (SpO2). Algorytm obliczania jest z reguły skonstruowany w sposób uniezależniający wyniki od grubości tkanki pacjenta oraz innych czynników indywidualnych (jak lakier na paznokciach, blizny, anomalie anatomiczne).
Pulsoksymetr składa się z jednostki centralnej oraz czujnika. Dostępne są również przenośne wersje zasilane przez baterie oraz specjalnie przystosowane wersje militarne.
Czujnik pulsoksymetru zakłada się najczęściej na palec u ręki. Niekiedy zakłada się na palec u nogi, płatek ucha, a u noworodków na stopę lub nadgarstek (wymaga to innego rodzaju czujnika). W zależności od potrzeb używa się czujników jednorazowych oraz wielokrotnego użycia. Do diagnozy pacjent musi tylko włożyć swój czubek palca w czujnik i zmierzone nasycenie hemoglobiny zostanie wykazane na wyświetlaczu lub ekranie pulsoksymetru.
Wiele chorób dróg oddechowych prowadzi do obniżenie nasycenia hemoglobiny w ludzkiej krwi.
Prawidłowy poziom saturacji tlenem wynosi od 95 do 99%.
Z klinicznie medycznego punktu widzenia bardzo ważne jest aby stwierdzić tak szybko, jak to możliwe nasycenie hemoglobiny u pacjenta, po to by lekarze mogli na czas rozpoznać problemy.
